Clinica Veterinaria Recatelo

Consellos sobre alimentación e coidado do Xerbo

Graciela — Tue, 11 Feb 2025 22:33:47 +0000

Roedor da familia Dipodinae. Jaculus spp

Os xerbos son pequenos roedores cuxa característica máis distintiva son as súas longas patas traseiras. Poden medir uns 10-12 centímetros, sen contar o rabo, que pode acadar outros 10 centímetros. Teñen unha complexión esvelta, uns ollos saíntes e un pescozo pequeno que apenas se distingue da súa cabeza, que é ancha e curta. As súas orellas son pequenas e ovaladas.
A súa esperanza de vida adoita ser de dous a catro anos.
O seu peso está entre os 40 e os 60 gramos e algunhas variedades poden superar os 110 gramos.
Chaman moito a atención pola súa natureza dócil e amable. Son xoguetóns, pacíficos, curiosos e inquietos. Non adoitan morder a menos que se sintan verdadeiramente ameazados. O xerbo é moi bo interactuando cos humanos, polo que se considera unha boa mascota. Hai que ensinarlles aos nenos que son sensibles e delicados, e que os movementos bruscos poden facerlles dano. É recomendable comezar a socialización en canto cheguen á casa, dende pequenos para que se acostumen a deixarse manexar e nos acepten.
A súa curiosidade lévao a examinar o seu entorno é habitual velo “de pé” estirado sobre as patas traseiras, atento aos cambios que se poidan producir. O xerbo é todo un deportista: é rápido, un bo saltador, capaz de levantarse máis de medio metro do chan e tamén escala.
O xerbo é unha mascota moi limpa que se acicala a si mesma e ao resto dos membros do grupo. Non ten un cheiro forte.
A temperatura ideal do ambiente debe ser de 18 ºC-28 ºC e nunca debemos deixalos expostos ao aire libre ou a correntes de aire. Séntalle ben tomar un pouco de sol todos os días para absorber vitaminas e metabolizar o calcio, pero nunca cando fai moita calor.

ALIMENTACIÓN

Os xerbos son omnívoros, comen de todo, do máis axeitado para alimentalos son piensos epecíficos coma o Oxbow e as mesturas de sementes para outros pequenos roedores como os hámsters que deben complementarse con sementes de paxaros (alpiste, cebada, avea, centeo, millo, trigo) tendo que eliminar as sementes de xirasol, que adoitan ser moi graxas. Ademais podes darlle outros alimentos de cando en vez, unha vez á semana, coma froitos secos, sempre crus e sen sal.
Pódese complementar esporádicamente cun pequeno anaco de ovo cocido, froitas e verduras. O máis recomendable son as cenorias e as mazás, pero só dúas veces por semana.
Os insectos e pequenos vermes formarían parte da súa dieta natural.
Evita as uvas pasas, os cítricos, amorodos e outros froitos vermellos.
Un bo hábito é acostumar ao teu xerbo a comer preferentemente pola mañá.
Un detalle a ter en conta é que os xerbos teñen o costume de tapar e ocultar o seu comedero, é algo innato e farano por moito que tratemos de desfacernos dese hábito. Cando xa non teñan comida, volverán sacar o comedero de debaixo do substrato e o deixarán visible para que vexamos que necesitan comida.
Non debes darlles máis comida se ainda teñen, porque así sempre escollerán o que máis lles gusta comer e deixarán o resto.
A comida repórtase cando non hai máis e o tempo que se eliminan restos da comida anterior.

CURIOSIDADES:

Teñen o hábito de arrastrar o seu abdome polo chan, con ese comportamento pretenden marcar o seu territorio cunha glándula odorífera que se atopa xusto nesa zona do seu corpo. Tamén o fan con outros membros do grupo ou coa túa man se lle gustas e non che ten medo.
O mellor xoguete que lle podes ofrecer a un xerbo é un rulo de cartón de papel hixiénico ou papel de cociña. Seguro que te divertirás ata que o faga anacos cos seus poderosos incisivos.
O xerbo pásao moi ben cavando, ou polo menos intentando, porque na natureza este animal constrúe túneles que serven de madrigueras.
Se un xerbo está só, poñerase triste. O ideal é buscarlle compañeiro do mesmo sexo para que poida vivir feliz e non reproducirse.
Non debes coller un xerbo pola cola. Unha das técnicas que ten esta especie para escapar dos seus depredadores é desprenderse da súa cola, a súa vida non está en perigo pero a súa cola non volverá crecer.
As camadas de xerbo adoitan oscilar entre 2 e 10 individuos, aínda que raramente superan os 7. Cando se produce unha camada duns poucos individuos, a probabilidade de que morran é alta xa que non estimulan suficientemente á nai para producir leite.
Os xerbos machos son xeralmente máis dóciles que as femias.

A esterilización e a época reprodutiva dos gatos.

admin — Sat, 27 Jan 2018 13:39:22 +0000

Os gatos son unha das moitas especies que sincronizan a súa época reprodutiva coas estacións do ano nas que a natureza ofrecerá unha maior dispoñibilidade de alimentos para cando nazan as súas crías.

Os machos están en celo todo o ano pero as femias teñen varios ciclos fértiles, o máis chamativo coincide co aumento de horas de luz, cando os días comezan a facerse máis longos.As gatas poden ter o seu primeiro celo en xaneiro ou febreiro con tan só 5 ou 6 meses de idade debido ó aumento da produción de hormonas sexuais asociado ós días máis longos despois do inverno.

A xestación das gatas dura uns dous meses, se conciben a finais de xaneiro, o parto será en primavera xunto co doutras especies (paxaros, roedores…) isto é unha vantaxe para que as gatas consigan alimento e podan aleitar mellor a súa camada.

As gatas que viven en semi-liberdade, en aldeas ou rúas urbanas, son puntuais a esta chamada da natureza.

As mascotas domésticas, de piso e que viven con luz artificial poden atrasar a aparición do celo, poden sincronizalo co doutros felinos veciños que maullan ao permaneceren aptas para a reprodución todo o ano.

Durante o celo os machos felinos maullan, afían as súas uñas en lugares novos e marcan o territorio con ouriños. As femias maullan continuamente, perden o apetito, estíranse e rodan fregándose contra o chan e algunhas mexan fóra do seu caixón de area. Se durante este tempo mantemos ó noso gato pechado para que non marche a “buscar parella” estresarase, terá cambios de comportamento podendo volverse agresivo e pode chegar a enfermar.

“ANDAR Á XANEIRA” é o nome popular que describe o cambio de comportamento dos gatos que buscan parella despois do inverno.

Se temos claro que non queremos criar coa nosa mascota felina, sea macho ou femia, debemos consultar co veterinario as medidas para evitar os inconvenientes destes cambios de comportamento tan perigosos para a saúde.

Ó único método definitivo para terminar con este problema é a esterilización ou castración.

A esterilización é unha intervención cirúrxica considerada medicina preventiva que evita camadas indesexadas, maullidos, marcaxes de ouriños, tumores de mama e ovario e infeccións de útero cando as gatas envellecen.

Non é necesario que as femias teñan unha camada antes de ser esterilizadas, como se cree popularmente.

Despois da operación manteñen o seu carácter, seguen cazando ratos e xogando. Algunhas gatas moi tranquilas tenden a engordar, durante o celo perden o apetito e despois da operación comerán do mesmo xeito todo o ano, esta tendencia pódese evitar cunha dieta especial para esta nova condición e favorecendo que fagan exercicio.

A esterilización é unha intervención rutineira nas clínicas veterinarias, realizase con anestesia xeral e require dunhas horas de hospitalización. Unha gata esterilizada é unha mascota máis saudable e con maior esperanza de vida.

Novos cachorros

admin — Mon, 25 May 2015 19:28:43 +0000

A primavera é tempo de nacementos, as femias caninas teñen dúas épocas reprodutivas ó ano e na primavera adoitan nacer cachorros que deben mamar, alimentarse do leite materno entre as 4 e as 6 semanas. Estos cachorros ó deixar de mamar están expostos a contraer enfermidades infecciosas se non se vacinan correctamente.

As enfermidades infecciosas máis frecuentes nos cadeliños recén destetados afectan ó tracto dixestivo, ó sistema respiratorio ou poden causar secuelas neurolóxicas irreversibles que dificultarán unha vida normal cando o can sexa adulto.

A primeira vacina que se debe inocular a un cachorro é contra a parvovirose. A parvovirose, é unha gastroenteritis vírica moi contaxiosa, é frecuente que a padezan os cachorros á semana de separarse da nai e pode afectar a todos os irmáns dunha camada.

Os primeiros síntomas son falta de apetito e vómitos, ás 24 horas manifestan diarreas sanguinolentas, os cadeliños non admiten auga, alimento, nin medicamento algún por vía oral, xa que, vomitan todo o que chega o seu estómago e como consecuencia deshidrátanse rápidamente.

Diagnostícase mediante unha análise de feces e coñécese o seu pronóstico cunha analítica sanguínea.
O tratamento está encamiñado a controlar os síntomas con soro intravenoso, antieméticos e antibióticos para evitar infeccións oportunistas. Son moitos os cachorros que superan esta enfermidade sen secuelas.

O moquillo, hepatite, leptospirose e virus respiratorios completan as vacinas das enfermidades contra as que se adoita inmunizar ós cachorros caninos en Galicia.

Desparasitacións internas periódicas e tratamentos para previr as picaduras de pulgas e carrachas deben realizarse ó longo de toda a vida do can.

A implantación do microchip e apertura do pasaporte, trámite obligatorio para una correcta identificación, deben realizarse ó mesmo tempo que as primeiras vacinas para que todos os actos clínicos que realiza o veterinario podan ser anotados no pasaporte do cachorro. Este documento será o equivalente en funcións da cartilla sanitaria.

Cando os cachorros finalizan a pauta de vacinación, estarán preparados para pasear pola cidade.

Todos os cans, independentemente do seu tamaño, raza e función, deben aprender unhas normas básicas de obediencia que facilitarán a convivencia cos humanos que o rodean. A aprendizaxe iníciase coa chegada á casa, rapidamente e polo seu propio interese, o cachorro aprenderá onde durmir, comer e facer as súas necesidades. Cara ós 3 ou 4 meses ensinarémoslle a non tirar cando pasea atado da correa, a non ladrar a outros cans nin a subirse polas pernas da xente que se deteña ó seu lado e lle fale.

É tamén a esta idade cando os cachorros sustitúen os seus dentes de leite polos definitivos. As primeiras pezas que se caen son os incisivos, os colmillos farano cara os catro meses e medio e as moas ós seis meses de idade. Os propietarios habitualmente non se decatan do cambio, xa que, o pequeno dente de leite adoita ser tragado coa comida e o mesmo día que cae comeza a sair o dente definitivo. Durante este cambio á dentición de adulto os cachorros necesitan morder para aliviar a tensión que se produce nas súas encías, polo que é recomendable proporcionarlle xoguetes mordedores e será o momento de comezar o entrenamento da nosa mascota para que se deixe limpar os dentes.

Consellos para levar o gato á clínica.

admin — Sun, 19 Apr 2015 19:09:45 +0000

Cando chega o momento de levar o gato á clínica veterinaria non pódese manexar como se fora un can pequeno. Os gatos non gostan de sair do seu entorno familiar polo que sacalos da casa, viaxar en coche e que unhos extranos tóquenlles, supón unha situación estresante.

A maneira mais segura de trasladar un gato é no interior dun transportín , débense evitar as caixas de cartón e nunca debe viaxar solto no interior do coche.

Moitos gatos fuxen e se esconden cando ven o transportin, esto é porque non resúltalles familiar e o asocian a malas experiencias anteriores. Sentirase menos asustado se o transportín cheira a algo familiar, a súa mantita ou unha prenda que o propietario teña usado pode tranquilizalo.

Poñer ao seu dispor o transportín como parte do mobiliario habitual permitirá que explore o seu interior, escóndase nel e ata botar algunha sesta si se sitúa nos seus lugares de descanso favoritos e resultará mais sinxelo cando o queira utilizar.

En todo momento hai que falar con un ton de voz suave e non amosar tensión xa que o noso nerviosismo fará que se amose desconfiado.

Chamar á clínica para pedir cita ou informarse cando é o momento do día no que non está previsto que coincidan con cans así como comentar o motivo da consulta, facilitará que poidan atender o gato sen esperas e que teñan preparadas as posibles probas e tratamentos que poidera precisar. O veterinario, se xa coñece o gato, poderá suxerir algún fármaco ansiolítico para administrar un par de días antes da visita prevista, no caso de vacinacións e revisións que non sexan de urxencia.

Clínica Veterinaria Recatelo * Lugo

Enfermidades vectoriais.

admin — Sun, 19 Apr 2015 12:04:00 +0000

As enfermidades vectoriais son infeccións ocasionadas por parásitos, virus ou bacterias que precisan dun insecto o roedor para contaxiarse entre individuos.

Cando a un animal infectado pícalle un mosquito, pulga ou carracha, succionará a súa sangue infectada e lla transmitirá ao seguinte animal que pique.

A BABESIOSE é a enfermidade vectorial mais diagnosticada entre os cans na provincia de Lugo. Transmítese por picadura de carracha e a prevención pasa por evitar a picadura de carrachas ou vacinas que farán que non manifesten os graves síntomas desta infección.

A LEISHMANIOSE e a FILARIOSE son enfermidades vectoriais transmitidas pola picadura de mosquitos. Estase a apreciar un aumento na incidencia destas infeccións nos cans de Galicia, posiblemente polos cambios climáticos que teñen favorecido a presencia destas especies de mosquitos vectores.

A LEPTOSPIROSE contaxiase entre cans e humáns usando como vector a ratos e ratóns. Pódese previr vacinando cada ano aos cans.

Todas estas enfermidades teñen en común un periodo de incubación relativamente longo, desde varios días a meses e a existencia de portadores asintomaticos: animais que non manifiestan a enfermidade ainda que a contaxiarán cando estén presentes os vectores.

Clínica Veterinaria Recatelo * Lugo

Vacinas precisas para coellos.

admin — Sun, 19 Apr 2015 11:31:40 +0000

As vacinas dos coellos de granxa, destinados a ser consumidos despois do seu engorde durante unhos meses, son distintas ao plan de vacinas que precisa un coello para ser unha mascota san durante unha vida que rondará a década.

Debemos vacinar a estas mascotas para protexelas contra dúas enfermidades víricas mortais: Mixomatose e Enfermidade Vírica Hemorráxica.

A Mixomatose contaxiase por picaduras de mosquito, pulgas, carrachas e outros parásitos que alimentanse do sangue ou por contacto direto con coellos enfermos. O período de incubación é de 2 a 8 días e entre os síntomas inclúense: conxuntivite, inflamación nas pálpebras, nariz, boca, xenitais e a aparición de bultos ou nódulos polo corpo; a medida que a enfermidade avanza, hai secrecións mucosas que dificultan a respiración e impiden que abran os ollos e o enfermo ten dificultade para alimentarse.

É aconsellable vacinar a todos os coellos contra a Mixomatose, as vacinas clásicas inoculábanse a partires dos dous meses de idade e protexían durante 6 meses polo que recomendabase vacinar a primeiros da primavera para asegurar a proteción do coello durante a época do ano de maior risco de insectos.

A Enfermidade Vírica Hemorráxica transmítese por contacto direto con outros coellos ou coas súas secrecións. O risco para un coello que viva como mascota só é significativo se ten aceso ao aire libre, nese caso é convinte vacinalo e administrarlle unha dose de recordo anual xa que esta enfermidade é sempre mortal.

Na actualidade hai unha vacina conxunta que protexe aos gazapos frente as dúas enfermidades, require dúas doses cun intervalo de 3 semanas no primeiro ano de vida e posteriormente unha revacinación anual que lles protexerá durante un ano.

Clínica Veterinaria Recatelo * Lugo

Vacinas importantes para a saúde dos gatos.

admin — Sun, 12 Apr 2015 22:29:56 +0000

As vacinas son tratamentos médicos preventivos. Inocúlanse vacinas para que o corpo do animal recoñeza virus que poden ser mortais e no caso de contaxio, xa dispor das defensas necesarias para non enfermar ou superar a enfermidade sen moito esforzo.

No caso dos gatiños que vivan en Lugo, aínda que non saian da casa, o calendario de vacinas recomendado inclúe:

-Ás 8 semanas de vida unha dose de Vacina Trivalente ou Trivalente con Clamidias se o gatiño foi recollido da rúa.

-Un mes máis tarde inocularase un reforzo de esta primeira vacina e unha dose de Leucemia Felina.

-Preto dos 4 meses aplicarase o último reforzo de Leucemia.

Anualmente, durante a revisión de saúde, valorarase que reforzos vacinais serán os mais axeitados según o estilo de vida de cada gato.

A Vacina Trivalente inclúe tres virus de enfermidades moi graves en gatos xóvenes e que poden ser potencialmente mortais:

Rinotraqueite ou Herpesvirus felino: é unha enfermidade que afecta ás vías respiratorias altas, o gato estornuda, ten mocos e conxuntivite poidendo pasar semanas ata a súa recuperación e quedando secuelas coma rinites crónicas nalgúns gatos.

Calicivirus felino: estornudos, mocos e úlceras na boca. O gato non come.

Panleucopenia: con síntomas dixestivos (vómito e diarreas) similares ás causadas polo virus de parvovirose nos cans. Gran perigo de deshidratación.

A Vacina da Leucemia Felina debe administrarse antes dos 6 meses de edad ou realizar un análise de sangue para asegurarnos que o gatiño non ten estado en contacto con este virus antes da vacina. Os síntomas son anemia e baixada das defensas, polo que será fácil que collan infección bacterianas secundarias. Os gatos que padecen Leucemia Felina non podense curar, e a maioría viviran menos de 3 anos polo que a prevención con unha vacina é o único xeito de protexelos dela.

Outras vacinas coma a do P.I.F. (Peritonite Infecciosa Felina) ou a da Rabia, recomendamos a súa administración só en determinados pacientes de risco ou que viaxen fora de Galicia.

Os gatos que viaxen precisan tamén estar Identificados con Microchip e ter un Pasaporte Oficial no que iranse anotando as vacinas contra a rabia e as revisión periódicas..

Lembrar que antes das vacinas é imprescindible unha desparasitación interna contra vermes e tenias. Para gatos ós que resulta complicado darlles medicación oral, hai desparasitacións internas en forma de spot on ou pipeta tópica que resultan igual de efectivas que os xaropes ou pastillas.

A desparasitación preventiva debe realizarse cada 3 meses , e de non ser así recomendamos, alo menos, un análise coprolóxico anual.

Clínica Veterinaria Recatelo * Lugo