Roedor da familia Dipodinae. Jaculus spp
- os xerbos son pequenos roedores cuxa característica máis rechamante son as súas longas patas traseiras. Poden medir arredor de 10–12 centímetros, sen incluír a cola, que pode ter outros 10 centímetros de lonxitude. Teñen unha estrutura corporal esvelta, ollos saltóns e un pescozo curto que case non se distingue da cabeza, que é ancha e curta. As súas orellas son pequenas e de forma ovalada.
- A súa esperanza de vida adoita ser de entre dous e catro anos.
- Pesan entre 40 e 60 gramos, e algunhas variedades poden superar os 110 gramos.
- Destacan pola súa natureza dócil e amigable. Son xoguetóns, pacíficos, curiosos e inquietos. Normalmente non muerden a menos que se sintan realmente ameazados. O xerbo é moi bo interactuando cos humanos, o que o converte nun bo animal de compañía. Debe ensinarse aos nenos que os xerbos son sensibles e delicados, e que os movementos bruscos poden ferilos. Aconséllase comezar a socializalos canto antes cheguen a casa, para que se acostumen a ser manipulados e aceptados.
- A súa curiosidade lévaos a explorar o seu contorno; é común velos ‘de pé’ sobre as patas traseiras, atentos a calquera cambio que ocorra ao seu redor.
- O xerbos é un auténtico atleta: é rápido, un bo saltador – capaz de saltar máis de medio metro do chan – e tamén trepa.
- O xerbo é unha mascota moi limpa que se asea a si mesma e aos outros membros do grupo. Non ten un cheiro forte.
- A temperatura ideal no seu recinto debería estar entre 18 °C e 28 °C, e nunca se deben deixar expostos ao aire libre ou ás correntes de aire. É bo que reciban un pouco de sol cada día para absorber vitaminas e metabolizar o calcio, pero nunca cando fai moito calor.
DIETA:
- Os xerbos son omnívoros e comen de todo. O alimento especializado para xerbos é a opción máis axeitada. As mesturas de sementes destinadas a outros roedores pequenos, como os hámsters, deberían complementarse con sementes para páxaros (semente de canario, cebada, avena, centeo, millo, trigo) e habería que eliminar as sementes de xirasol, xa que adoitan ter moita graxa. Ademais do penso, podes lles dar outros alimentos de cando en vez, como unhas poucas froitos secos unha vez á semana, sempre crus e sen sal.
- De xeito ocasional, podes complementar a súa dieta cun anaco pequeno de ovo fervido, froita e verduras. As mellores opcións son as cenorias e as mazás, pero só dúas veces á semana. Evita as pasas, os cítricos, os amorodos e outras froitas vermellas.
- Os insectos e os vermes pequenos forman parte da súa dieta natural.
- É boa idea acostumalos a unha rutina de alimentación regular, preferiblemente polas mañás.
- Unha cousa a ter en conta é que os xerbos teñen o hábito de cubrir ou agochar o seu comedero; este é un comportamento innato e seguirán facéndoo por moito que intentemos que deixen de facelo. Cando se lles acaba o alimento, volven sacar o comedero de debaixo da cama e déixano á vista para que vexamos que necesitan comida.
- Non debes engadir máis comida se aínda lles queda, xa que sempre escollerán o que máis lles gusta e deixarán o resto. A comida só se debe reponer cando se esgote ou cando se retiren os restos da comida anterior.
DATOS INTERESANTES:
- O comportamento de arrastrar a barriga polo chan ten como obxectivo marcar o seu territorio usando unha glándula olfativa situada precisamente nesa zona do seu corpo. Tamén o fan con outros membros do grupo ou coa túa man se lles caes ben e non teñen medo de ti.
- O mellor xoguete que lle podes dar a un chinchilo é un tubo de cartón dun rolo de papel hixiénico ou de papel de cociña. Está garantido que os manterá entretidos ata que o esgacen cos seus incisivos poderosos.
- Ao xerbo encántalle escavar, ou polo menos intentalo, porque no seu hábitat natural este animal constrúe túneles para usalos como madrigueira.
- Se un hámster se mantén só, entristece. O ideal é que lle atopes un compañeiro do mesmo sexo para que poidan vivir xuntos felices sen reproducirse.
- Non debes coller un xerbo pola cola; unha das maneiras que ten esta especie de escapar dos depredadores é soltando a cola, e aínda que isto non pon en perigo a súa vida, a cola non lle volverá a medrar.
- As camadas de xerbos adoitan consistir entre 2 e 10 crías, aínda que raramente superan as 7. Cando a camada é pequena, as posibilidades de que as crías morran son altas, xa que non estimulan abondo á nai para que produza leite.
- Os xerbos machos xeralmente teñen un temperamento máis dócil que as femias.
